Z tego artykułu dowiesz się:
- Jakie korzyści niesie ze sobą wykorzystanie sztucznej inteligencji w odkrywaniu leków na otyłość?
- Dlaczego aktualnie stosowane terapie oparte na agonistach receptora GLP-1 mają ograniczenia?
- Co wyróżnia nowo odkryty związek ISM0676 jako potencjalny lek na otyłość?
- Dlaczego może być istotne jednoczesne oddziaływanie na receptory GIPR i GLP-1 w kontroli masy ciała?
Popyt na skuteczniejsze leki na otyłość szybko rośnie, a wartość rynku ma do 2030 r. sięgnąć 60,53 mld dolarów. Mimo to powszechnie stosowane terapie, takie jak agoniści receptora GLP‑1 (GLP‑1RA), wiążą się z niepożądanymi skutkami ubocznymi. Pacjenci i lekarze muszą mierzyć się z utratą beztłuszczowej masy ciała, spowolnieniem efektów w czasie, szybkim powrotem wagi po odstawieniu leku oraz praktycznym wyzwaniem, jakim jest utrzymanie terapii wystarczająco długo, by zachować już uzyskane rezultaty.
Czytaj więcej
Rodzimy start-up buduje cyfrową klinikę, która ma – dzięki inteligentnym algorytmom – pomóc w lec...
Jednym z powodów, dla których badacze szukają alternatyw, jest fakt, że otyłość nie jest kontrolowana przez pojedynczy czynnik. Apetyt, sygnalizacja insulinowa, magazynowanie tłuszczu, a nawet metabolizm kości są ze sobą powiązane poprzez nakładające się systemy hormonalne. Ta złożoność pomaga wyjaśnić, dlaczego niektórzy pacjenci reagują bardzo dobrze na dany lek, podczas gdy inni obserwują jedynie umiarkowane zmiany lub mają trudności z utrzymaniem efektów.
Naukowcy prawdopodobnie znaleźli nowy lek na otyłość
Rosnące zainteresowanie budzi receptor polipeptydu insulinotropowego zależnego od glukozy (GIPR). Jego naturalny ligand (GIP) jest częścią sieci reakcji organizmu na posiłek, a aktywność GIPR wiąże się z wydzielaniem insuliny, odkładaniem tłuszczu w tkankach, strukturą i przebudową kości oraz regulacją apetytu poprzez ośrodkowy układ nerwowy. Ponieważ biologia GLP‑1 i GIP częściowo się przecina, ale nie jest identyczna, naukowcy badają, czy jednoczesne oddziaływanie na GIPR poprzez podawanie zarówno GLP‑1, jak i GIP mogłoby ograniczyć słabe strony obecnych terapii i poprawić długoterminową kontrolę masy ciała.
